مدیریتی

مشکلات واگذاری دو شغل به یک نفر و یک شغل به دو نفر

پادشاهان بیدار و وزیران هشیار، به همه روزگار، هرگز دو شغل یک نفر را نفرموده‌اند و یک شغل دو مرد را، تا کارهای ایشان بنظام و با رونق بودی. از بهر آنکه آن را که چون دو شغل فرمایند، همیشه از این دو شغل یکی بر خلل باشد و باتقصیر، از جهت آنکه اگر مرد در این شغل بواجب قیام کند {…} در آن دیگر شغل خلل و تقصیر افتد و اگر در آن شغل بواجب قیام کند و اهتمامی نماید، در این شغل به همه حال تقصیر و خلل راه یابد. و چون نیک نگاه کنی هر آنکس که او دو شغل دارد همواره هر دو شغل بر خلل باشد و او مقصر و ملامت زده، و فرماینده متشکی و رنجوردل. و باز هر گاه که دو مرد را یک شغل فرمایند، آن بدین افکند و این بدان، همیشه آن کار ناکرده مانده و مثل زده‌اند در این معنی که خانه بدو کدبانو نارفته بود و به دو کدخدای ویران. و هر دو کس همیشه در دل می‌اندیشند که اگر من در این کار بواجب رنج برم و تیمار دارم و نگذارم که هیچ خلل یابد، خداوندگار ما چنان پندارد که این کفایت و هنر یار من است نه از اهتمام و کوشش و جدی من، و آن پیوسته همین اندیشه کند. و چون بنگری مدام آن شغل بر خلل باشد. و اگر فرماینده گوید: “تیمار این شغل چرا نداشتند و تقصیر کردند؟ این گوید: او تقصیر کرده و بهانه بر او افکند و او گوید: همه تقصیر این کرد. و جرم بر این نهد. چون به عقل واصل گردی نه جرم اینرا باشد نه آنرا، همه جرم آن کس را باشد که دومرد رایک شغل فرماید… خواجه نظام الملک طوسی ـ سیاست نامه (سیرالملوک)

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *